صاف و زلال , مثل آب

صمیمی و پاک مثل خاک

مثل ستاره در سایه سار صبح,

پا به پای رفتن و نرفتن,

بروم یا که نروم....

مثل ابر که میل به بارش دارد

مثل گل که تشنه عطر افشانی است

اما.....

فرمان چشمه به رفتن است,

نماندن و سر ریز شدن

پس رها ..... رها شویم

با لبخندی تلخ    

  در غبار سرد آینه ها !

   به تماشای تصویربیگانه ای می نشینم 

در محبس تنهایی

یا خفته در سرور آسمانی؛

اسیر زنجیر رنج

یا آسوده در آرامش بهشتی

خدایا, کاش با من باشی!!

جانم را تسخیر و همه باورهایم را

 به سایه هایی از وهم تبدیل کرده است

هیچ نمی دانم در کجای این راه بی نشان ایستاده ام ؛

یک نگاه به پشت سر

یک نگاه به پیش رو

نه اطمینانی به درستی راه آمده ؛

نه امیدی به ادامه راه مانده ؛

نه میتوان ماند ؛

نه میتوان بازگشت ؛

ناگزیری از رفتن ، رفتن ، رفتن

چقدر سخت است لحظه های تکرار

لحظه هایی که درگیر اجبارند

بی آنکه می خواهی می آیند

بی آنکه می خواهی می روند

و چقدر تنهاست ؛ دلی که اسیر تکرار شود!!

بین من و تو تنها یک جمله فاصله بود.. !!

ولی افسوس....

شكوه روشنايی

افق تاريك
دنيا تنگ
نوميدی توان فرساست
 مي دانم
 وليكن ره سپردن در سياهی
رو به سوی روشنی زيباست
 مي دانی
به شوق نور در ظلمت قدم بردار
 به اين غم های جان آزار دل مسپار
كه مرغان گلستان زاد
كه سرشارند از آواز آزادی
 نمي دانند هرگز لذت و ذوق رهايی را
و رعنايان تن در تورپرورده
نمی دانند در پايان تاريكی شكوه روشنايی را

چه آسان کينه ميورزيم
دل مشتاق مهر و دوستداری را"

بیایید با هم دعا کنیم

خدایا مرا شایسته آن کن تا به همنوعا نم که در سراسر دنیا

در فقر و گرسنگی بدنیا میایند و میمیرند خدمت کنم

خدایا, امروز با دستهای ما روزی عشق, آرامش و سرور به آنها ببخش

خدایا, مرا معبر آرامش کن تا

آنجا که نفرت است, عشق جاری سازم

آنجا که خطا هست, بخشایش بگسترانم

آنجا که جدایی هست, وصل بیافرینم

آنجا که لغزش و دروغ هست, حقیقت بیاورم

آنجا که تردید هست, ایمان بنا کنم

آنجا که ظلمت هست, نور بتابانم

و آنجا که اندوه هست, شادی منتشر کنم

خدایا مرا محبت آن عطا کن

تا به جای آسودن, به دیگران آسایش بخشم

و به جای آنکه دیگران درکم کنند, درکشان کنم

و به جای آنکه عشق دریافت کنم, عشق بورزم

زیرا با فراموش کردن خویش است که می توان به هر چیز رسید

با بخشش است که بخشیده می شویم

   و با مردن است که زندگی ابدی می یابیم.

بشکن طلسم حادثه را بشکن

مهر سکوت از لب خود بردار

منشین به شاخسار فراموشی

بسپار, گام خویش به ره بسپار

تکرار کن حماسه خود تکرار

چندان سرود سوگ چه می خوانی

نتوان نشست در دل غم نتوان

از دیده سیل اشک چه می دانی

افسوس می خورم وقتی که خواهرم

در این دروغ زای پر از کرکس

فکر پرنده ای است؛

فکر پرنده ای که از پرواز مانده است

گفتی سکوت خواهر من به دره ای؛

چون اهتزاز روح بیابان بود

دیدم که خواهرم در انزوای خلوت شبهای خود گریست؛

دستش زلال و اشک روانش را پنهان بسترد و ساکت زیست

دردل هزار پرسش و بر لب سکوت تلخ

رفتن رود راا؛ به تماشاگه او نشست

و دستهای نحیفش را بر نرده های آهنی ساحل آویخت

و سایه سیاهش بر روی آبهای روان ریخت

بانگی ؛ نه ناله ای از سینه بر کشید وآن سکوت کامل, ساحل را آشفت.

چونان نسیم که برگ برگ درختان را

گفتی که واژه ها در حد بی نهایت می شدند

و باز هم سکوت...

گفتم سکوت چیست؟

آری , سکوت تو هرگز دلیل پایان نیست

خندید, خنده! نه ؛ که زهرخند خفته بر لب بود

این بار گویی طنین صوت می آمد از ژرفنای چاه شگرفی.

مغموم با واژه های در هم نامفهوم . گفتی نه گفتگوست که نجوایی

می گفت: گفتی سکوت!

آسمانم ستاره مي خواست که تو آمدي .
ابر حسود اما چشم ديدن خوشحاليم را نداشت.
آسمانم ابري شد.
باريد و باريد و من ...
به انتظار ديدن دوباره ات قطره هاي باران را يکي يکي مي شمردم.
اما تو ديگر پشت ابر ها نبودي وقتي که تمام شدند.
نمي دانم در کدام صورت فلکي بايد به دنبال تو گشت.
در آسمان بزرگ من جاي يک ستاره خالي شد.
کاش از خورشيد فرار نمي کردي تا روشنتر
به دنبالت مي گشتم.
کاش هرگز آسمانم ستاره نمي خواست.
کاش ابر ها کمي مهربانتر بودند ...
تا تو را گم نمي کردم.
اي كاش ميدانستي شبها....
تنها ستاره اي را كه به نامت زده ام
به چشمانم سنجاق ميكنم تا يادم نرود
در روي زمين كسي هم هست
كه سبزي لحظه هايش روزي آرزويم بود ....
خانه را در چشم هاي تو پيدا کردم
پلکهايت را به هم نزن خانه خراب ميشوم

آنقدر پشت پنجره نشسته ام
که مادر به جای شمعدانی ها
مرا آب می دهد
بیا .. مطمئن باش
که
مادر خاک مرا عوض نکرده است

می‌نشينم تا مِه بيايد و پنهانم کند،
نه چراغی از اين شبِ تشويش خواسته بودم
نه نامی که بر کتيبه‌ی باد
تنها ای کاش تهور يک پرنده‌ی بی‌پَر و بال در من بود،
پرنده‌ئی که هرگز دو بهار کوتاه را
تنها در يکی آشيانه‌ی خاموش نزيسته بود،

می‌نشينم تا مِه بيايد و پنهانم کند،
نه توشه‌ای از خواب اين سفر خواسته بودم
نه پوزاری که پا به راهِ باد.
تنها ای کاش تهور يک پروانه‌ی پريشان از تهديد عنکبوت در من بود،
تنها ای کاش ...!

باری با اين همه،‌ با اين همه بايد از خوابِ آن نقطه و
تخيل اين خط بسته بگذرم.
راه ديگری اگر باقی‌ست، اين من و اين بارانِ واژه‌ها ...!  

                                                                                         سيد علی صالحی