امروز, روزی بود چون جامی لبریز ,

امروز, روزی بود چون موجی سترگ,

امروز, روزی بود به پهنای زمین

امروز دریای طوفانی

ما را با بوسه ای بلند کرد

چنان بلند

که به آذرخشی لرزیدیم

و گره خورده در هم

فرودمان آورد

بی این که از هم جدایمان کند

امروز تنمان فراخ شده

تا لبه های جهان گسترد

و ذوب شد

تک قطره ای شد

از موم یا شهاب.

میان تو و من دری تازه گشوده شد

و کسی, هنوز بی چهره آنجا در انتظار ما بود

"پابلو نرودا"                                                

سکوت سوختن بي انتهاست

سکوت درد بی پایان است

سکوت آرامش بي ادعاست
سکوت مرگ بي صداست
و

سکوت در وفاداری

من دلم ميخواهد
نفسی تازه کنم
و تراويدن تنهايی را در پيله خود
مثل روييدن يک شاخه سرخ ميخک
باز احساس کنم

آه من ميدانم
که صميميت را
وسعتی ميبخشم

دوستی بسته پيچيده به روبانها نيست
که کسی روز تولد به کسی هديه دهد

من تماميت خود را در سفره چرمينی خواهم پيجيد
و شبی در فراسوی باد رها خواهم کرد

جنازه ام بر دوش مردهای بی پا

و دستهایم آویزان, صداها را می شناسم

و از لابلای لبها فرار می کنم

مردهای بی آرنج جنازه ام را می گیرند

سرم را بلند می کنم

آسمان از سیاهی هاشور خورده است

و خورشید فرصتی است که از دست می رود

فریاد می کشم ای مردهای هیچ!

با کفشهای آهنی به کجا می روید؟

دهانم از پنبه های فشرده لبریز می شود

می دانم!

مردهای بی صورت

با کلاه فکر می کنند

و با دندان مصنوعی می خندند

بوی جنازه های همیشه

بیدارم کرد

مردهای کوتاه

 با گردنهای کلفت

و دهان باز

در جهان هستی,

میزان نیکی بسیار بیشتر از پلیدی ست

و شمار انسانهای نیک

بیشتر از انسانها بد می باشد

اما همواره به نظر می رسد که

پلیدی در دنیا غالب است

زیرا فراموش کردن بدی ها دشوار است.

اگر کسی شما را برنجاند

آن را همیشه به یاد خواهید داشت....

اما باید بر خوبی ها متمرکز شد

زخم هایی که به دلیل خوب بودن

بر یک فرد معنوی وارد می شود

بی شمار است,