تو را راندم،
و ساک‌هایت را در پیاده‌رو افکندم
اما بارانی‌ات که در خانه‌ام مانده بود
هذیان‌گویبی سر داد،
و با اعتراض آستین‌هایش را برای در آغوش گرفتنم
به حرکت در آورد.

روز فرو می‌افتد، سال فرو می‌افتد،
من با لحظه سقوط می‌کنم، به اعماق می‌افتم،
کوره راه ناپیدایی روی آینه‌ها
که تصویر شکسته‌ی مرا تکرار می‌کند،
پا بر روزها می‌گذارم،
به جستجوی یک لحظه پا بر سایه‌ام می‌گذارم،

من آن لحظه را می‌جویم که به دلکشی پرنده‌ای است

من آفتاب را در ساعت پنج عصر می‌جویم
که آرام بر دیوارهای شنگرفی فرو می‌افتد،

درد را دوست دارم... اگر                                    

                  براي تو باشد

درد را دوست ندارم... ولي مي دونم

                 معلم خوبيه

محتاج اون دردم...كه

               وجودمو شخم بزنه.. و گوهر گم شده مو بهم نشون بده

اي درد.. اي ناشناس آشناي من... چگونه در من زاده ميشوي.. در من نضج مي گيري.. مرا پا به پا به انتهاي قصه زندگي ميبري... و احساسم را آشكارا منقلب ميكني.....

كيستي تو.... چيستي تو......