پنجره را باز مي كنم هواي سرد سراسيمه ام مي كند

ابرها درهم فشرده خبر مي دهند زمستان است

سنگ صبور شبهايم ماه بود

آن هم ناتوان از ظهور پشت تيرگي ها پنهان است

پشت پنجره بلور نفسهايم تماشا را محدود مي كند

چشمها نمي بينند

پايم ريشه در زمين تنهايي دوانده

همراه تازه لبهايم خزان است

بي ترديد مي گويم

من شبح زندگيم

خورشيد زمستان پيرمردي نا توان است

صبح و شام زمستان يكي است

هوايي سرد و پنجره هايي بسته

ميگن كه از يه نگا شروع ميشه...

نگا ميكني..يا شايدم اول اون نگات كنه...

جواب نگاتو ميگيري.. از رو نميره طرف.. يا شايدم تو از رو نمي ري..

يه جورائي ميشي...يه حس گنگي كه يه ريزه وجودتو گرم ميكنه...

نميفهمي چه اتفاقي داره ميفته.. فقط تن ميدي به عقربه هاي زمان..كه بيان و در برت بگيرن...

ميگذره...

يهوئي ميبيني افتادي تو يه هچل دور و دراز... با يه سري حرفا.. با يه امواج عجيب و غريبي كه مغزتو دربر گرفته... خودتو اسير كردي.. نه راه رفتني هست..نه موندن.. از خودت بدت مي ياد.. چرا..چرا..چرا...

با اين و اون مشورت ميكني... حرفاي گنده و بوي نا گرفته تحويلت ميدن... فرض ميكنن كه هيچي حاليت نيست.. احساس ميكني بايد يه دوره جامع زندگي رو طي كني... تا روزگارتو بفهمي...

...بازم ميگذره...

احساس ميكني از اول ازش بدت مي يومده... فقط اون موقع متوجه نبودي... طرف داشته ازت فقط استفاده ميكرده .. و تو پاكباز بودي.. و حالا داري به سادگي خودت ميخندي... از اون تلخا..كه مزه زهر ميدن...

بازم ميگذره...

دوستي ..كسي مي ياد سراغت ... سفره دلشو باز ميكنه... و تو رو ميبره تو اون خاطراتي كه بوي گنداب گرفته ن... بي هدف و مات نگات قفل ميشه روي شكاف ديوار....

آن که تو را می‌جوید
در جست و جوی خویش است
هر آن که از تو سخن می‌گوید
از خالی‌های درون خود سخن می‌گوید.

با خود گفتگو کن
هم‌چون چشمه‌ای،

رود  , ادامه ی راه توست